Bir köpeğin "suçlu göründüğü" anlar üzerine çok şey yazıldı. Sahibi eve döner, dağıtılmış bir oda ya da devrilmiş bir çöp kutusuyla karşılaşır; köpek başını indirir, kulaklarını yatırır, kuyruğunu bacaklarının arasına çeker, bakışını kaçırır. Popüler dil bu tabloyu tek bir sözcükle bağlar: köpek yaptığını biliyor, suçluluk duyuyor. Bu okumanın hem duygusal hem de kavramsal olarak neden kusurlu olduğu, davranış bilimlerinde artık yeterince yerleşmiş bir mesele. Ne var ki bu yazının çıkış...

Köpeklerin evrimsel olarak modern kurtlardan gelmediğini, soyu çoktan tükenmiş ortak bir atadan ayrılan ve insanla yaşamaya adapte olmuş tamamen farklı bir tür olduklarını artık biliyoruz. Ancak bu gerçeği kabul ettiğimizde karşımıza cevaplanması gereken devasa bir soru çıkıyor: Madem köpekler vahşi kurtlar değil, o halde neden hala onlarla bir kurt sürüsünün üyeleriymişiz gibi iletişim kurmaya çalışıyoruz? On yıllardır köpek eğitimini domine eden geleneksel, cezaya ve zorlamaya dayalı...

Köpeklerin kökeni, evrimi ve davranış modelleri hakkında günümüzde hala kabul gören en büyük yanılgı, onların şu an doğada gözlemlediğimiz modern gri kurtların (Canis lupus) doğrudan soyundan geldiği inancıdır. Birçok insan, köpekleri ehlileştirilmiş, boyutları küçültülmüş veya genetiğiyle oynanmış güncel kurt formları olarak değerlendirme eğilimindedir. Ancak evrimsel biyoloji ve genetik bilimi, bu doğrusal "ata-torun" ilişkisinin tamamen geçersiz olduğunu kesin bir dille ortaya koymaktadır....