II. Bölüm: Zamanın Çapası İnsan zihni, tabiatı gereği sürgündedir. Sürekli dünün yankılarının sürdüğü geçmişe sızar veya henüz yaşanmamış felaketlerin provasını yaptığı yarınlara doğru koşar. En huzurlu anlarımızda bile zihnimiz bir prova yeridir: Hatırlarız, bekleriz, açıklarız... Ve tüm bunlar olurken, "şimdi", boş bir odada yanan bir lamba gibi kimsesiz ve sahipsiz kalır. İşte tam o anda köpek içeri girer; elinde felsefi argümanlar yoktur, o sadece tüm varlığıyla tek bir hakikati haykırır:...

I. Bölüm: Kelimelerden Önceki Vicdan Öyle bir an vardır ki; sessiz, "olay" denemeyecek kadar küçük bir andır bu. O anda bir canlı, kendisine az önce acı vermiş olan ele doğru bakışlarını kaldırır ve karşılığını bir pazarlıkla, bir hesapla, hatta kendini korumanın o soğuk sağduyusuyla değil; affetmeye benzeyen bir eylemle verir. William Youatt, The Dog  (1845) adlı eserinde doğa tarihinin teknik sayfalarına sığmayacak kadar içsel ve sarsıcı bir tespiti kayda geçer: "Köpek, ona vuran eli...

İnsanlık tarihi hakkında bildiğimiz en büyük yanılgı, medeniyeti sadece kendi zekamızla, kendi ellerimizle kurduğumuz iddiasıdır. Tekerleği bulduk, ateşi kontrol ettik, tarımı keşfettik... Peki ama tüm bunları yapacak o karmaşık beyni nasıl geliştirdik? Cevap, belki de şu an ayaklarınızın dibinde uyuklayan o tüylü dostunuzun genetik geçmişinde saklı. Antropologların ve evrimsel biyologların üzerinde durduğu sarsıcı bir gerçek var: İnsan, "köpek sayesinde"  insan olabildi. Ve bu, düşündüğünüz...